APEDREJE O PORTADOR Äärellä veden luodolla istuen Polviin päänsä painaneena. Laineet kolean tuulen syleilyssä Taakkansa saavat kantaakseen.
Se sentando em uma pedra pelo mar Nähnyt on tulta, nähnyt on kuolemaa com arco na cabeça para os joelhos dele. Mies petojen kasvattama. Acariciado pelo vento mais frio Nähnyt on hävityksen kansansa, as ondas silenciosas recebem o fardo dele. Nähnyt mitä ei voi unohtaa.
Ele viu fogo e morte como bem, Taivaille vannonut ikuista vihaa homem crescido por bestas. Kantaja miekan ruosteisen. Destruição que ele viu, das próprias pessoas dele, Kantaja kiven kironnut kuninkaita, visto o que não pode ser desfeito. Polttanut maat takanaan.
Ódio eterno para todos os céus Laaksoihin kärsimysten, por uma lâmina corroida jurou ele. Virtaan vetten katkeruuden. O portador de pedra, amaldiçoou ele os reis Polkuja seuraamatta e queimou toda a terra atrás. Painon alle musertuen.
Para vales de sofrer, Äärellä veden kurjalla karilla no fluxo de rios amargos. Hahmo raskain aatoksin. Aparte caminhos feitos por homem, Yksin kiroaa, hiekalle laskee sempre debaixo de esmagar peso. Kiveenhakatun kohtalon.
Em uma pedra isolada pelo mar Ei aukene taivas, ei nouse tuuli, lá se senta um homem agoniado. Pilvet rantaa varjostavat. Só ele amaldiçoa e se deita na areia Hiljaisuudessa kiroaa ja odottaa um destino pesando esculpiu em pedra. Matkaaja tyhjään huomiseen.
Ainda céus não abrem, nenhum vento subirá Sitä surua ei voi unohtaa, e nuvens sombreiam a costa. Ei kiveä jalkoihin laskea. Em silêncio amaldiçoa um vagabundo e espera até outro amanhã.
Uma aflição inesquecida Sitä vihaa ei voi tukahduttaa, sempre levado com a pedra. On hulluus kiven painona.
Um ódio imprevisível, loucura que pesa abaixo a pedra.